Przerost prostaty i rzeżączka Na przerost prostaty cierpią przede wszystkim mężczyźni po 40 roku życia. Im wyższy wiek tym większe ryzyko wystąpienia tegoż schorzenia. W przedziale wiekowym powyżej 80 roku życia cierpi na to 90 % mężczyzn. Za główne przyczyna występowania tego problemu uznaje się zmiany hormonalne zwłaszcza pochodnej testosteronu DHT. W miarę starzenia się organizmu wytwarzana jest jego coraz większa ilość, która często przekracza dopuszczalne normy. Najczęściej występującymi objawami przerostu prostaty są problemy z oddawaniem moczu. Niektórzy chorzy cierpią na osłabiony strumień, inni na nie trzymanie moczu jeszcze inni na nocne parcia. Z uwagi na popularność tego schorzenia jego profilaktyka w medycynie odgrywa tak ważną rolę. Pierwsze badania kontrolne wykonywać powinni panowie po 30 roku życia. Szybko wykryte zmiany można skutecznie leczyć i hamować ich rozwój. Nie leczony przerost prostaty prowadzić może do całkowitego zatrzymywania się moczu w organizmie, co prowadzić może do zaburzeń pracy nerek. Wówczas pojawia się niewydolność tego narządu. Mężczyźni często nie chcą mówić o swoich problemach na tym polu z uwagi na poczucie wstydu jednak należy brać pod uwagę powagę konsekwencji z tym związanych.

Rzeżączka Rzeżączka to choroba weneryczna, którą zarazić się można tylko i wyłącznie poprzez stosunek płciowy. Bakterie wywołujące to schorzenie upodobały sobie wilgotne środowisko w układzie moczowym i rozrodczym. Nie leczone schorzenie powodować może przenikanie bakterii do zdrowych tkanek, co powodować może gonkowe zapalenie stawów. Dlatego tak ważne jest szybkie wykrywanie tego rodzaju dolegliwości. U mężczyzn podstawowymi objawami choroby jest pieczenie i ból podczas oddawania moczu oraz ropna wydzielina wydostająca się z cewki moczowej. Zaawansowane stadium rzeżączki może prowadzić nawet do bezpłodności. U mężczyzn chorobę tą można dość szybko zdiagnozować, ponieważ daje ona widoczne objawy. U kobiet natomiast może ona przebiegać całkowicie bezobjawowo. Mężczyźni, który zaobserwowali u siebie niepokojące symptomy powinni udać się do lekarza specjalisty, który skieruje ich na badania laboratoryjne. Z cewki moczowej pobierana jest wydzielina, którą poddaje się dalszej analizie. Leczenie polega na podawaniu antybiotyków. Czasami konieczne jest wstrzykiwanie ich dożylnie przy jednoczesnym dawkowaniu doustnym. Niektóre odmiany tej bakterii są, bowiem odporne na działanie zbyt słabych leków farmakologicznych.